:: حكم لعن كردنِ دشمنان اهل بيت سلام الله عليهم ::

v سؤال: آيا لعن كردنِ كسانى كه به اهل بيت عليهم السلام ستم كرده اند، واجب است يا مستحب، يا حكم ديگرى دارد؟
? جواب: قرآن حكيم بر كسانى كه خدا را با آزار دادن پيامبرش آزرده اند، وبا آزار دادن اهل بيت، رسول اش را آزرده اند لعن كرده است. آنجا كه خدا مى فرمايد: «إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِينًا؛ (احزاب،57) بى گمان كسانى كه خدا و پيامبر او را مى آزارند، خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت كرده و برايشان عذابى خفّت بار و خواركننده آماده ساخته است». آيا سزاور نيست كسانى را كه خدا لعنت كرده، مؤمنين آنها را لعنت كنند؟

:: لمس نام هاى معصومان عليهم السلام ::

v سؤال: حكم لمس نام هاى معصومان عليهم السلام بدون وضو چيست؟
? جواب: بنابر احتياط مستحب نام هاى معصومان عليهم السلام بدون وضو لمس نگردد.

:: ناراضى بودن حضرت زهرا سلام الله عليها از خليفه اول ودوم ::

v سؤال: رواياتى كه نشان مى دهد ابوبكر وعمر نزد خانم حضرت زهرا سلام الله عليها آمدند واز ايشان خواستند از آنها راضى شود، تاچه اندازه صحت دارد؟ آيا آن حضرت پيش از شهادت از آنان راضى شد؟
? جواب: هرگز، آن حضرت پيش از شهادت از ايشان خشنود نشد بلكه تاريخ نشان مى دهد كه ايشان در حالى به شهادت رسيد كه نسبت به آن دوتن غضبناك بود. ابن ابى الحديد آورده است: «والصحيح عندى أنها ماتت وهى واجدة على ابى بكر وعمر؛ نظر درست نزد من آن است كه او [حضرت زهرا سلام الله عليها] در حالى درگذشت كه نسبت به ابوبكر وعمر خشمگين بود».شرح نهج البلاغه، ج 6، ص 50

 در صحيح بخارى آمده است: «فقال أبوبكر... فهجرته فاطمة فلم تكلمه حتى ماتت؛ ابوبكر گفت ... پس از آن حضرت زهرا [سلام الله عليها] از او رو برتافت وبا او سخن نگفت». صحيح بخارى، ج 8، ص 3

براى آگاهى بيشتر در اين زمينه نك به: الغدير، ج 9، ص 387.

:: وحدت مسلمانان ::

v سؤال: به نظر حضرتعالى راه وحدت بين شيعه وسنى چيست؟
? جواب: راه آن عبارت است از گفت وگوى آزاد وسازنده وبه دور از هرگونه تعصبات كوركورانه يا تقليد از رسوم وسنت هاى نياكان وگذشتگان، همچنان كه خداى متعال فرمود: «فبشر عبادالذين يستمعون القول فيتبعون أحسنه، اولئك الّذين هداهم الله واولئك هم اولو الالباب؛ (زمر (39)، آيات 17و18) بشارت به بندگانى كه سخن خدا را مى شنوند وپيروى از بهترين آن مى كنند، آنان كسانى هستند كه خدا هدايتشان فرموده وآنان داراى عقل كاملند». پس گفت وگوى آزاد وسازنده تنها راه رسيدن به وحدت حقيقى است. به ويژه اين كه مشتركات بين مذاهب اسلامى كه خواهان وحدت اسلامى مى باشند، بسيار است ونسبت اختلافات به مشتركات ناچيز واندك است.

:: صلوات يا لعن ::

v سؤال: روايات و احاديث فراوانى درباره فضيلت صلوات فرستادن برمحمد و آل محمد عليهم السلام و نيز فضيلت و ثواب لعن بردشمنانشان شنيده و خوانده ايم ولى نمى دانم گفتن «اللهم العن الجبت والطاغوت» فضيلت بيشترى دارد يا گفتن «اللهم صل على محمد وآل محمد». برخى از مردم لعن را برصلوات ترجيح مى دهند وثواب وفضيلت آن را بيشتر مى دانند وگروهى نيز صلوات را با فضيلت تر مى شمارند. لطفا نظر مباركتان را در اين خصوص بفرماييد.
? جواب: تبرى از دشمنان خدا ولعن آنان ونيز تولى داشتن نسبت به اولياى خدا ودرود وصلوات فرستادن برآنان، هر دو از فرايض اسلامى است كه هر كدام فضيلت وثواب دارد. در روايات ما به صراحت آمده است كه دين همانا جز حب وبغض نيست.(بحارالانوار، ج65، ص63) (البته حب وبغضى كه در محل شايسته وصحيح باشد). از برخى روايات برترى تبرى دريافت مى شود كه البته شايد از باب مصونيت در برابر دشمنان خدا وستمگران وخشونت طلبان وآلوده نشدن به ستم وخشونت آنان باشد.

:: دست زدن در مجالس اهل بيت عليهم السلام ::

v سؤال: دست زدن چه حكمى دارد؟ آيا دست زدن در مجالس اهل بيت عليهم السلام جايز است؟
? جواب: دست زدن به خودى خود جايز ودر مجالس اهل بيت عليهم السلام نيز جايز مى باشد. ولى شايسته است كه شئون اسلامى در چنين مجالسى رعايت شود.

:: توسل به ائمه عليهم السلام ::

v سؤال: آيا دعاى مشهور يا متواترى در دست هست كه طى آن امام معصوم شخصاً توسل كرده وفرموده باشد: «يا محمد، يا رسول الله» وپس از آن از آن حضرت حاجت طلبيده باشد؟ آيا تفاوتى مى كند كه كسى بگويد: «يا على» وبداند كه امام به اذن خدا حاجتش را برآورده مى سازد يا اين كه بگويد: «يا الله لحق على ...»؟
? جواب: نقل است كه در غزوه احد، هنگامى كه مردم از پيرامون رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم گريختند وايشان را در ميان دشمنان تنها نهادند، ايشان به حضرت على عليه السلام ـ كه در آن اوضاع دشوار از پيامبر محافظت مى كرد ـ پناه برد و پيوسته مى گفت: «يا على، اين جماعت را از من دور كن» وحضرت امير عليه السلام به يارى خداى متعال آنان را شكست داد واز پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم پراكنده نمود.